Natuurlijk weet ik dat het allemaal onzin is, maar soms verveel je je gewoon of zoek je een excuus om iets anders niet te doen, dus ben je makkelijk verleid om een test te doen op internet.
 
Zo deed ik laatst een persoonlijkheidstest. Ik blijk een uiterst gevoelige amygdala te hebben, waardoor ik introvert kan zijn maar bovendien, en dat vind ik wél cool, ontvankelijk ben voor andermans gevoelens. Ik kan namelijk, met mijn hyperamygdala, spiertrekkingen zien in de gezichten van andere mensen die derden dan weer helemaal niet opvallen, waardoor ik kan zien hoe mensen zich voelen. Zo blijkt maar weer dat ik Sociale Psychologie had moeten gaan studeren. Helaas wist ik nog niet dat dat bestond toen ik begon.

 

Ook bleek uit de test dat mijn rechterhersenhelft domineerde boven mijn linker, en dat daarom, mocht ik ooit iemand van achter een muur willen afluisteren met behulp van een leeg wijnglas, dan zou ik daar mijn linkeroor en niet mijn rechteroor voor gebruiken zoals de meeste mensen doen. Wauw.

 

Vanochtend deed ik een testje waaruit bleek wat je echte leeftijd is. Ik blijk 24,9 jaar oud te zijn, voornamelijk door mijn vriendje Burrell en door mijn minieme groente- en fruitinname. Als ik zelf mijn gevoelsmatige leeftijd moet schatten, kom ik eerder op 22 of 23.  Wellicht komt dat door mijn jeugdige instelling, waar die test helaas geen letter aan vuilmaakt (vorig jaar voelde ik me nog 15, kun je nagaan hoe snel ik volwassen ben geworden!).

 

En verder zou ik, als ik een drankje was, een Tequila Sunrise zijn, ben ik blauwgroen en dat ik, als ik een Spice Girl zou zijn, Emma was (die test was wel heel erg lang geleden).

 

En ineens deed mijn laptopje niets meer. ‘Herbert!’, riep ik (want zo heet hij), ‘Herbert, alsjeblieft!’. Ik tilde hem op en gaf hem een knuffel, in de hoop dat hij weer zin kreeg in het leven. Hij is onderhand de jongste niet meer, rijp zelfs voor een midlifecrisis of erger. Ik vreesde het ergste.

 

Verwoed drukte ik op de aanknop. Ik haalde de batterij eruit en stopte die er weer in. Ik haalde hem van het netstroom af en hing hem er weer aan. Niets. Terwijl Herbie stil bleef, brak er bij mij paniek uit. Morgen een uiterst belangrijke deadline, waarop ik maar liefst drie opdrachten tegelijk moet inleveren, en ik er pas één af heb. Herbert is essentieel voor de voortgang van mijn studie en daarmee voor de rest van mijn leven, dacht ik onrustig. Zonder mijn Herbie ben ik niets, niets.

 

Ik wist dat mij maar één ding te doen stond. Ik maakte me op en deed een truitje met een V-hals aan. Mijn haar zat goddank al goed. Ik deed Herbie in zijn tas en liep naar de Vobis. Ik liep naar een jongen toe die, ondanks dat hij blank was, een afrokapsel om zijn bril heen aan het kweken was en zette mijn liefste bezorgde gezichtje op. ‘Net deed ie het nog en nou is ie dood, en nu ben ik volledig afhankelijk van een sterke man met verstand van zaken, die mijn geliefde compjoetertje weer tot leven kan brengen’, huilde ik, met mijn boezem pront naar voren. De jongen, voor wie meisjes duidelijk een onbereikbaar mysterie vormden, nam Herbert liefdevol uit zijn tas. ‘Aha, een Vaiootje’. Voor mij een teken dat hij verstand had van zaken, ook al stond het in letters met puntgrootte 542 op Herbies comateuze ruggetje. Hij haalde de batterij eruit en plots wilde Herbie weer leven. ‘Een veel voortkomend probleem’, zei het sociaal achtergebleven mannetje. ‘Wauw, een echte man’, zei ik en de nerd voelde zich zeer gevleid. ‘Als je nog eens problemen hebt, kom maar gerust langs’.

 

Wat zou een meisje toch moeten zonder computernerds. Dankjewel, jongen van de Vobis!

Het is niet echt een geheim, maar ik ga hier voor jullie toch een openbaring doen. Ik heb namelijk twee onzichtbare vriendjes. Alhoewel onzichtbaar, af en toe openbaren ze zich, elk op hun eigen manier. De een voedt mijn labello-verslaving, de ander is de verklaring voor mijn voorliefde voor handschoenen en skisokken. De één heet Maurice en de ander Burrill. Maurice Raynaud en Burrill Crohn.

 

Eerst had ik alleen Burrill en Burrill was best behulpzaam. Hij hielp mij zonder moeite tien kilo af te vallen en zelfs als we ruzie hebben bezorgt hij me regelmatig diepe inzichten over het menselijk bestaan en mijn eigen levensloop. Hij leerde me dingen inzien die ik zonder hem nooit had kunnen begrijpen.

 

Maurice loopt ook al een aantal jaren met me mee maar was al die tijd behoorlijk onopvallend. Nu hij zich steeds meer begint te vertonen, vind ik hem eigelijk behoorlijk irritant. Hij ontregelt mijn zenuwstelsel waardoor ik altijd koude handen en voeten heb. Soms worden ze gevoelloos. Ik denk dat hij me wil laten lijden door langzaam maar zeker al mijn ledematen af te laten sterven.

 

Burrell bestrijdt ik nu door hem stelselmatig azathropine te voeren. Hopelijk houdt Maurice daar ook niet van, want verder zijn er weinig manieren om hem weg te jagen. Ik en mijn vriendjes.

En dit heb ik dus ook nog (vanochtend achtergekomen!):

 

Fenomeen van Raynaud

Bij het fenomeen van Raynaud stroomt er tijdelijk minder of geen bloed naar de bloedvaten van de vingers en soms van de tenen. Dit is het gevolg van het plotseling samentrekken van de spiertjes in de vaatwand, waardoor het bloedvat vernauwt en de bloedstroom belemmerd wordt. De typische verschijnselen van het Raynaud fenomeen bestaan uit: witte "dode" vingers; daarna blauw verkleurde vingers; tenslotte, bij opwarmen, een rode huid en een pijnlijk gloeiend gevoel in de aangedane vingers.

Het fenomeen van Raynaud heeft een primaire vorm en een secundaire vorm. Het primair Raynaudfenomeen, komt het meeste voor. Het primaire fenomeen van Raynaud staat op zichzelf, er is dan geen onderliggende oorzaak. Als er een bijkomende ziekte als aanwijsbare oorzaak is voor het verschijnsel, spreken we van het secundair Raynaudfenomeen. De verschijnselen van een secundair Raynaudfenomeen zijn vaak ernstiger dan die van de primaire vorm.

Definitie
Het fenomeen van Raynaud (Raynaud Fenomeen, RF) is een aanvalsgewijs optredende scherp gedemarkeerde verkleuring van de vingers en tenen, die in twee of in drie fasen (wit-paars-rood) verloopt bij blootstelling aan kou of soms emotie. In zeldzame gevallen verkleuren de neuspunt, de oren en de tongpunt. Men spreekt van een primaire RF (PRF) wanneer er geen duidelijke ziekte of oorzaak aan ten grondslag ligt, en van een secundaire vorm (SRF) wanneer dit wel het geval is. Een secundair Raynaud fenomeen geeft bijvoorbeeld klachten door een bindweefselaandoening (sclerodermie, CREST-syndroom, SLE, syndroom van Sjögren etc.), een vaatontsteking (tromboangiitis obliterans (ziekte van Buerger), polyarteriitis nodosa etc), geneesmiddelengebruik (ergotamine-preparaten etc.), hyperviscositeit van het bloed (cryoglobulinemie etc), atherosclerose of mechanische bloedstroombeperkingen (bijvoorbeeld bij uitoefenen van een beroep met trillend instrumentarium).

Klinische verschijnselen
Karakteristiek voor een aanval van RF is het optreden van bleekheid in een of meer van de vingers door arteriële vasospasmen, gevolgd door een blauwe verkleuring door afgenomen zuurstofaanbod en tenslotte roodheid door een reactief versterkte doorbloeding. Tijdens de aanval zijn de vingers koud, is het gevoel verminderd en kan er pijn optreden. Gedurende de hyperemische fase (versterkte doorbloeding) treden paresthesieën op met soms een geringe zwelling van de vingers. Het RF treedt meestal symmetrisch aan beide handen op, en de verkleuring vertoont een scherpe demarcatie. Vaak blijft het RF beperkt tot de vingers (meestal zonder de duim) en de voeten. Een aanval wordt uitgelokt door kou, door emotie, door bediening van trillende apparatuur of van een toetsenbord. Vooral degenen met een onderliggende ziekte (SRF) hebben meer permanente klachten. Ook hormonale invloed is - bij vrouwen - mogelijk: de klachten variëren tijdens de menstruele cyclus, nemen toe bij gebruik van orale anticonceptiva en nemen af tijdens zwangerschap en in de menopauze.
Het klinisch beeld van het RF kan variëren van milde pijnloze bleekheid van een enkele vinger tot ernstige ischemie met ulceratie van de vingertop.

Er zijn ook andere aandoeningen die verkleuringen van handen en voeten geven, zoals acrocyanose (een vrij permanente, zweterige, rood-paarse verkleuring), livedo reticularis (een netvormige paars-witte verkleuring die ook op bovenbenen en billen voorkomt), pernio ('wintervoeten' met vooral aan de zijkant van de tenen een rode, jeukende, vaak verheven verkleuring) en erythromelalgie (rode, branderige, soms extreem pijnlijke verkleuring, die vaak verdwijnt na gebruik van acetylsalicylzuur).
De prognose van de primaire vorm is gunstig: de klachten kunnen met advies vaak voorkomen worden en verminderen spontaan met het ouder worden. Bij de secundaire vorm bepaalt het onderliggende lijden de behandeling en de prognose.
Bij een groot deel (50 procent) ontstaan tijdens het beloop trofische stoornissen.

Lekker is dat.

Het meest leerzame plekje in mijn huis is zonder twijfel het toilet. Mijn weledele huisgenoot heeft namelijk een abonnement op National Geographic Magazine en hij vindt blijkbaar de wc een goede plek om deze te bewaren. Ik pleeg daar nogal eens gebruik van te maken. Bovendien hangt er een wereldkaart en de kaart van Europa, waardoor ik telkens nieuwe dingen over ons planeetje leer, zodat London wellicht in Groot-Brittannie ligt, maar East London toch echt in Zuid-Afrika. En dat de Brabant Eilanden bij Antarctica liggen en Macedonie ongeveer even groot is als Nederland.

 

Maar goed even terug naar dat tijdschrift. Ik zat namelijk vanochtend dus op het toilet en daar las ik een uiterst interessant artikel over de menselijke species. Wat blijkt nam,elijk? De mens bestaat maar voor een miniem gedeelte uit menselijke cellen. De meerderheid van alle cellen in ons lichaam - het gaat hier om een factor 10 - bestaat uit microben. Deze zitten op onze oogballen, in je mond, neus en oren en over je hele huid. In het menselijk verteringsstelsel zitten tot ongeveer honderd triljoen micro-organismen. Alsjeblieft.

 

Dit brengt natuurlijk filosofische vragen naar boven over wat de mens eigelijk is. We bestaan immers ook voor 70% uit water, en watermolekulen zijn evenmin menselijk. Ons DNA is wel menselijk te noemen, ware het niet dat we de meerderheid van ons DNA gemeen hebben met andere dieren. Als we de microben meetellen, is de meeste genetische informatie die wij met ons meedragen niet menselijk. We dragen ongeveer 500 tot 1000 verschillende soorten microben met ons mee.

 

Wat bovendien interessant is, is dat wij, mensen, en de microben die ons bevolken, samen zijn ge-evolueerd tot wat we zijn geworden. We kunnen niet zonder de microben en zij kunnen niet zonder ons. Ze helpen ons met voedselverteren, ze produceren vitamines en zorgen ervoor dat we niet ziek worden. En wij voeden hen. Het is een soort strategische samenwerking, ofwel symbiose, tussen zoogdieren en microben die al miljoenen jaren aan de gang is.

 

De National Geographic speculeert nog even verder... wat als onze evolutie niet meer is als een soort side-effect van deze microben, en ons lichaam dus in feite in dienst staat van hen?

Ik ben echt nog veel te brak om hier nu iets over carnaval te schrijven.

23 februari 2006, 17.00 u

 

Al een paar jaar twijfel ik altijd als ik bij een supermarktkassa sta of ik niet ook een pakje sigaretten mee zou nemen. Ik ben een niet-roker dus ik doe het nooit. maar ik twijfel wel altijd. Tot vandaag. ik stond bij de Aldi in de meterslange rij en de pakjes lagen z'o met me te flirten dat ik er wel een moest meenemen. Bovendien leek de aankomende carnaval me een goede aanleiding om een verslaving te riskeren. ik kocht een pake wat er goedkoop uitzag (ik ben niet van plan veel geld aan die troep uit te geven) en haastte mij de winkel uit, om aan al die andere goedkope prullen te ontkomen.

 

Eenmaal na thuisgekomen te zijn en naar Albert, mijn andere favoriete supermarkt te zijn geweest, vond ik dat ik me wel lang genoeg had geergerd aan de troep in mijn huis. Ben ik dan de enige verstandige en verantwoordelijke student? Dus ik afwassen en al het oud papier,  jazeker AL het oud papier in mijn huis naar de oudpapiercontainer gebracht. het lag zich namelijk al maanden op te stapelen onder de brievenbussen en onder het kookstel en ik voorzag een zeker brandgevaar. het paste net precies in een winkelkarretje van nog steeds mijn goeie vriend Albert. Na een half uur vloeken, tieren en foeteren was dit klusje klaar maar was ik zo, zo gestresst van al dat papier van andere mensen die ik wellicht niet eens kende, dat het wel erg verleidelijk werd om mijn alleerste pakje in te wijden.

 

Dus ik, op de vensterbank, met het raam open om de stank te verdrijven, een sigaretje roken dat ik voor de verandering eens niet gebietst had. Met in mijn rehterhand mijn fag en in mijn linker een glaasje aangemaakte aanmaaklimonade. Ik verzin dit niet zomaar.

 

 

NB. Stress is voorbij. Sigaretten liggen weer in la. Ik ga een jaar doen over dit pakje. Ik ben namelijk een niet-roker.

Een van de weinige dingen die vervelender zijn dat het hebben van wintertenen, is het hebben van sneeuwballen. Daar ik daar geen ervaring mee heb, wil ik het toch even hebben over mijn tenen. Want ze vertonen een beetje vreemd gedrag de laatste tijd. Ik denk dat ze de mazelen hebben want er zitten allemaal gekke rooie puntjes op.Soms worden ze spierwit (net als mijn vingers trouwens), soms juist heel rood. Als ze grijs of blauw worden is het het engste.  Misschien gaan ze wel dood? Sterven ze af? Moet ik dadelijk teenloos door het leven?!

 

Ik ga ze wel missen, mijn jubeltenen.

 

 

Ik heb ze al een paar weken kunnen observeren, de volwassenen van morgen, de pubers van vandaag. Ik ben  namelijk een paar weekjes mee aan het lopen op een middelbare school. Het is een apart volkje. De eerste paar dagen viel het eigenlijk alleen maar mee. Ondanks dat ze wel aan alle stereotiepen voldoen (puisterig en een grote mond), bleek dat ze toch ook best serieus en lief kunnen zijn. Maar vandaag had ik wel een heel apart ventje tegenover me zitten. Hij viel waarschijnlijk onder het hokje ‘Goth’ of ‘Metallica fan’. Hij had zwarte kleren aan met kruizen en bloed erop. Lang haar dat weg zat gepropt onder een soort muts, kettingen en armbanden met allerlei vreemde tekens en ijzeren pinnen. Hij had vreemd genoeg één zware handschoen aan (die overigens helemaal kapot geknipt was). Maar het meest opmerkelijk vond ik zijn fake-tattoo. Op zijn hand (de hand zonder handschoen) stond met pen de tekst ‘Fuck you’ geschreven. Ik vraag me af wat de gedachtegang achter die tekst is. Waarom vindt een jongen, in de bloei van zijn leven, het nodig om zo’n grof geschud op zijn hand te schrijven. Ik, als aanhanger van de evolutietheorie, heb nagedacht over de gedachtegang van deze jongen. Ik bedacht me, misschien worden (sommige) meisjes wel heel erg opgewonden van die tekst. Als je ‘Fuck you’ namelijk letterlijk vertaalt dan zou dit tot seks kunnen leiden wat uiteindelijk natuurlijk voor nageslacht zorgt. Deze theorie vond ik echter niet erg plausibel, want als dat zou werken waarom schrijven dan niet alle mannen ‘Fuck You’ op hun hand of hoofd. Na uren denken wist ik nog steeds niet wat het hogere doel achter de tekst was. Kan iemand mij misschien helpen met het oplossen van mijn vraag, zodat ik weer rustig kan slapen?